Projekt parteru willi z ok. 1920 roku na wrocławskich Karłowicach, z zachowaniem pierwotnego układu, podłóg, boazerii i stolarki. Współczesną warstwę tworzą kamień, drewno, geometria i sztuka.
Nowy dom w Radości odwołujący się do tradycyjnej architektury willowej. Klasyczną strukturę sztukaterii, stolarki i symetrii zestawiono z kolorem, wzorem i współczesnym wyposażeniem, bez historycznej stylizacji.
Projekt domu czerpiący z międzywojennego modernizmu, Art Deco i kubistycznego sposobu budowania kompozycji. Kamień, dekoracyjne przeszklenia i geometryczne podziały zestawiono z miękkimi współczesnymi formami oraz pojedynczymi antykami.
Przebudowa domu z 1926 roku w Birsfelden pod Bazyleą. Oryginalne schody, drzwi i drewniane okładziny zachowano jako część oszczędnej międzywojennej architektury, uzupełniając ją współczesną warstwą wnętrza.
Projekt wnętrz drewnianego domu z 1926 roku w dawnej miejscowości letniskowej. Zachowane fotografie willi z lat 30. pozwoliły odczytać jej pierwotny charakter i potraktować historię budynku jako punkt wyjścia.
47-metrowe mieszkanie w nowym budynku na historycznym Podgórzu. Zamiast udawać kamienicę, projekt wykorzystuje rytm, ornament i materialną gęstość dawnych wnętrz, budując całość z pasów, szachownic i precyzyjnej stolarki.
Dom oparty na głębokiej palecie czerni, oberżyny i zieleni, zestawionej z drewnem, mosiądzem i ornamentem. Dekoracyjny nadmiar pozostaje tu podporządkowany wyraźnemu porządkowi kompozycyjnemu.
Nowe mieszkanie w sąsiedztwie dawnego klasztoru urszulanek. Historyczny kontekst pojawia się w geometrii posadzki i klasycznym porządku stolarki, ale bez stylizowania wnętrza na starsze, niż jest.
Gruntowna przebudowa istniejącego domu pod Gdynią, obejmująca zmianę układu parteru i mocniejsze otwarcie wnętrza na ogród. Spokojną bazę z drewna uzupełniają kolor, ornament, meble vintage i sztuka.
Projekt strefy dziennej willi z początku XX wieku na Mazurach. Przedwojenne odniesienia, autorska mozaika i stare meble zostały zestawione ze współczesnymi formami bez rekonstruowania jednej historycznej epoki.
Projekt kuchni i jadalni w warszawskiej kamienicy z 1936 roku. Calacatta Viola, bordowa stolarka i geometryczna posadzka tworzą wspólną kompozycję, uzupełnioną detalami odwołującymi się do pierwszej połowy XX wieku.
Projekt wnętrz willi z lat 30., rozwijający język międzywojennego modernizmu i Art Deco bez dosłownej rekonstrukcji. Geometria, nasycony kolor i ornament spotykają się tu z antykami i współczesnym wyposażeniem.
Mieszkanie w kamienicy z 1912 roku, oparte na swobodnym łączeniu historycznych odniesień, antyków i współczesnych mebli. Przygaszony kolor, boazerie i geometryczne posadzki spajają wnętrze bez stylistycznej jednoznaczności.
